اکبر علی اصغری بازیگر نقش شاهین در سریال تکیه بچه های محل این روزها در حال فیلمبرداری فیلم کوتاه جدیدش میباشد.

این فیلم که علاقه یک دختر بچه به پدرش را به تصویر میکشد در دبستان شهید سجادیان بخش رودهن با همکاری آموزش و پرورش و شهرداری شهر رودهن ساخته میشود.
تصویربرداری این فیلم را علی اعرابی و نورپردازی آن را  ارشاسب صفایی و صدا برداری آن را وحید خورشیدی برعهده دارد.این فیلم برای حضور در جشنواره های ساخته میشود.

منبع:سینماجوان

30نماجوان-خاطره‌ای ازمحافظ شخصی عموپورنگ  به بهانه فاجعه “خرم دره”

به دنبال فاجعه رخ داده در برنامه زنده «خاله شادونه» در خرم‌دره زنجان که با واکنش‌های متفاوتی مواجه شد، یکی از دوستان داریوش فرضیایی نیز با ارسال مطلبی بسیار خواندنی برای پارسینه، یک رخداد مرتبط با سفر عمو پورنگ به شیراز را بازگو کرده است:

در ایران معمول نیست که اگر کسی برای 48 ساعت حفاظت شخصی یک ستاره تلویزیونی را بر عهده داشته آن را تعریف کند، اما فاجعه اخیر در خرم‌دره زنجان باعث شد تا این مطلب را بنویسم.

تیرماه 87 هنگامی که سازمان صداوسیما همزمان با برگزاری شانزدهمين جشنواره توليدات راديو و تلويزيوني، از داریوش فرضیایی و امیرمحمد برای اجرای یک برنامه زنده در استادیوم حافظیه دعوت کرده بود، من نیز به خاطر عضویت در گروه پشت صحنه، با آن‌ها همسفر شدم.

یکی از مزاحمت‌هایی که با همه‌گیر شدن دوربین‌های دیجیتالی و موبایل‌های جدید رواج پیدا کرده، تقاضا برای گرفتن عکس است. شهرت چهره عمو پورنگ و امیرمحمد از نوعی است که کمتر کسی می‌تواند به حضور این دو مجری شناخته شده اهمیتی ندهد، از این جهت آن‌ها همیشه با حلقه‌ای از طرفداران خود مواجه هستند.

در هواپیما هنگام صحبت با «مسلم آقاجان‌زاده»، تهیه‌کننده و مدیر برنامه‌های عمو پورنگ، به شوخی گفتم که چون پیشتر در یک شرکت امنیتی کار کرده‌ام، می‌توانم در طول سفر محافظ شخصی عمو پورنگ نیز باشم. این پیشنهاد من در ابتدا موضوعی خنده‌دار به نظر رسید و مورد قبول واقع نشد.

ظهر وقتی به شیراز رسیدیم، متوجه شدیم که صداوسیما همه مهمان‌های جشنواره را در هتل هما اسکان داده است. هنگام مشاهده ازدحام مردم در لابی و محوطه بیرونی هتل که برای گرفتن امضا از هنرپیشه‌های تلویزیون آمده بودند، به آقاجان‌زاده گفتم جمعیت مشتاقی که آزادانه در هتل قدم می‌زنند را نمی‌توان کنترل کرد. او گفته من را تایید کرد و برای استراحت پیش از ناهار به سوئیت‌هایمان رفتیم.

ناهار در هتل

با وجود آن که هنگام صرف ناهار مردم عادی اجازه ورود به سالن غذاخوری هتل را نداشتند، اما حضور همراهان مسوولان صداوسیمای فارس و کسانی که از شهرهای مختلف به آنجا دعوت شده بودند نیز دلیلی برای بر هم خوردن آرامش گروه بود. هنگامی که چند نفر برای عکس گرفتن از داریوش فرضیایی هنگام صرف غذا تلاش کردند، گروه متوجه مشکلی بزرگ شد.

کمی بعد در لابی چند خانم جوان تقاضا کردند که با داریوش فرضیایی به تنهایی عکس بگیرند. در این هنگام من پیشنهادم را بازگو کردم ولی این‌بار خنده‌دار نبود و با آن موافقت شد. قرار نبود که به هواداران خیلی سخت بگیرم، اما همین که کسی با میمیک خشک و جدی درخواست‌های عکس گرفتن را رد کند، ضروری محسوب می‌شد.

شب به همراه امیرمحمد

شب به همراه دو نفر از اعضای گروه و امیرمحمد برای گردش در شهر از هتل خارج شدیم. هنگامی که در تاکسی بودیم، راننده امیرمحمد را به خاطر شیطنت‌های کلامی و صدای او شناخت و چنان از این رخداد خوشحال بود که چندبار تا مرز تصادف با اتومبیل‌های دیگر نیز پیش رفت.

از امیرمحمد خواهش کردیم که برای دو ساعت آرام باشد و هویت خودش را پنهان کند تا اگر کسی او را شناخت، ما بگوییم که این تنها یک تشابه ظاهری است و بتوانیم با آرامش در شهر بگردیم. چند دقیقه بعد هنگامی که در پیاده‌رو پشت میز یک رستوران نشستیم تا ساندویچ بخوریم، شیطنت‌های پیاپی امیرمحمد باعث شد که لو برویم و جمعیت به دورمان حلقه بزنند. به ناچار ساندویچ‌ها را برداشتیم و ظرف سیب‌زمینی‌ها را روی میز رها کردیم و رفتیم.

محبت امین تارخ

روز بعد هنگام صرف ناهار در سالن هتل، یک صندلی خالی را به پشت صندلی فرضیایی چسباندم تا کسی به بهانه رد شدن از آنجا به او تنه نزند. پس از آن هنگامی که عمو پورنگ در لابی مشغول صحبت با یکی از مدیران صداوسیما بود، دکمه آسانسور را فشار دادم تا برای آن معطل نشویم. هنگامی که آسانسور به لابی نزدیک بود، به فرضیایی علامت دادم که وقت رفتن است، اما در همین هنگام امین تارخ بسیار خوشحال و راضی سوار آسانسور شد و بدون توجه به درخواست من صبر کردن، آن را با خود به طبقات بالاتر برد.

زیارت شاه‌چراغ

عصر آن روز هنگامی که مطلع شدم قرار است عمو پورنگ برای ضبط برنامه همراه گروه به زیارتگاه شاه‌چراغ برود، مطمئن نبودم که در آنجا چه اتفاقاتی رخ خواهد داد. دو اتومبیل با راننده‌های صداوسیمای فارس در اختیار ما بود.

وقتی همراه گروه به زیارتگاه رسیدیم، برای چند دقیقه معطل شدیم تا هماهنگی‌ها صورت گیرد و گیت ورودی باز شود. در اماکن زیارتی تنها اتومبیل‌هایی که حامل شخصیت‌ها و برخی مقامات هستند اجازه ورود به صحن را دارند و بنابراین تردد نیسان سرانزا و سمند مشکی رنگ با پلاک دولتی بلافاصله مورد توجه جمعیت قرار گرفت.

با شنیده شدن زمزمه‌های حضور عمو پورنگ در آنجا، عده زیادی به دور ما جمع شدند و بلافاصله خادمین به کنترل نظم پرداختند. پس از آن که مکان دوربین مشخص شد، فرضیایی و امیرمحمد پلاتوی خود را اجرا کردند و وارد زیارتگاه شدند و ناگهان جمعیت هم به دنبال آن‌ها رفتند.

به علت ازدحام شدید داخل زیارتگاه، اجرای پلاتوی داخلی لغو شد و با کمک خادمین گروه را به داخل یک از کفشداری‌ها که خالی بود هدایت کردیم. من با راننده‌ها تماس گرفتم و از آن‌ها خواستم تا در محوطه صحن نزدیک خروجی کفشداری توقف کنند. درهای خروجی محوطه نیز باز بودند و مشکلی وجود نداشت.

هنگامی که از رسیدن اتومبیل‌ها مطمئن شدیم، از گروه خواستم یک دقیقه صبر کنند تا جمعیتی که به احتمال زیاد با دیدن سرانزا و سمند پلاک دولتی کنجکاو شده‌اند، از آنجا بروند.

یکی از راننده تماس گرفت و گفت که صحن خلوت شده و تنها چند نفر شاهد آن‌ها هستند. راننده‌ها موظف شدند درهای جلو و عقب را باز کنند و منتظر بمانند. چند ثانیه بعد از کفشداری خارج شدیم و به طرف اتومبیل‌ها دویدیم.
سوار شدن گروه تنها پنج ثانیه طول کشید، اما از آنجایی که حرکت اتومبیل‌ها برای حفظ امنیت زائران بسیار آهسته بود، جمعیت برای گرفتن عکس از عمو پورنگ و امیرمحمد به طرف ما دویدند، اما در نهایت بدون وقوع هیچ رخدادی خارج شدیم.

بازدید از ورزشگاه

روز بعد همراه تعدادی از اعضای گروه به استادیوم ۲۰ هزار نفری حافظیه رفتیم. به علت آن که برنامه با ضبط تلویزیونی همراه بود، صداوسیمای فارس برقراری نظم ورزشگاه را بر عهده داشت. هنگامی که گروه مشغول آماده‌سازی صحنه بود، من به بررسی راه‌های ورودی و خروجی پرداختم.

حضور عموم در برنامه دو روزه عمو پورنگ رایگان بود و به همین علت مقابل ورودی استادیوم ازدحام بزرگی ایجاد شد. کادر امنیتی استادیوم که از نیروی انتظامی و کارکنان حراست صداوسیما بودند، در آن مرحله توجه خود را روی پوشش ظاهری جمعیت متمرکز کرده بودند تا هنگام پخش تصاویر از شبکه یک سیما، مشکلی رخ ندهد.

پس از رسیدن نیروهای آتش‌نشانی، هلال‌احمر و اورژانس شیراز به استادیوم، متوجه شدم که کسی روی عملکرد آن‌ها نظارتی ندارد و آمبولانس‌ها هر یک در گوشه پرتی از زمین توقف کرده‌اند. هنگامی که به این وضع اعتراض کردم، کارکنان حراست صداوسیما به من گفتند که گروه عمو پورنگ تنها اجرای برنامه روی صحنه را بر عهده دارند و نباید در سایر امور دخالتی کنند.

بسیاری از جمعیت را کودکان تشکیل می‌دادند و از آنجایی که نمی‌توانستم نسبت به بی‌نظمی در چینش موقعیت نیروهای امدادی بی‌تفاوت باشم، مسلم آقاجان‌زاده را در جریان قرار دادم. او یک بیسیم و کارت ستاد اجرایی را تحویلم داد و از من خواست که هر کاری لازم می‌دانم را انجام دهم.

به طرف آمبولانس‌ها رفتم و هنگامی که علت شلختگی آن‌ها را پرسیدم، امدادگرها به من گفتند که همیشه هنگام مسابقات لیگ برتر فوتبال هم همین‌طور هر جایی که دلشان خواست توقف می‌کنند. با توجه به این که چندین دوربین اطراف زمین چمن وجود داشت، آمبولانس‌ها و اتوبوس اورژانس و موتورسیکلت‌های آتش‌نشانی را به گوشه باز زمین هدایت کردم تا کنار یکدیگر پارک کنند.

امنیت صحنه

استیج با داربست فلزی و در وسط یک ضلع زمین با فاصله کمی از جایگاه تماشاگران ساخته شده بود. هرچند محصور بودن اطراف زمین با فنس آهنی کافی نبود، اما فرصتی برای انجام جابه‌جایی وجود نداشت و حراست صداوسیما هم به طور قطع با آن موافقت نمی‌‌کرد. خروجی پشت صحنه نیز به یک کوچه خلوت و باریک پشت استادیوم منتهی می‌شد که قرار بود محل ورود و خروج تیم باشد.

یک ساعت پیش از آغاز برنامه، ظرفیت استادیوم تکمیل شد و حراست درهای ورودی را بست تا تماشاگران اضافی وارد ورزشگاه نشوند. این اقدام آن‌ها هرچند صحیح و عقلانی بود، اما در کشوری که حتی راننده اتوبوس بین‌شهری هم مسافر بیش از ظرفیت و بدون صندلی سوار می‌کند، غیرمعمول به نظر می‌رسید. در اردیبهشت‌ماه 81 نیز قایق دختران دانش‌آ‌موز در دریاچه پارک‌شهر به علت سوار شدن 11 نفر داخل یک قایق موتوری با ظرفیت چهار نفر رخ داده بود.

اجرای برنامه

جایگاه‌های استادیوم به دو بخش زنانه و مردانه تفکیک شده بود. از آنجایی که مادران و دخترها پشت استیج بودند، اعضای گروه احساس امنیت می‌کردند اما من نگران بودم. پس از آن که نظم در بین تماشاگران وعوامل برنامه برقرار شد، سرانزای حامل عمو پورنگ و امیرمحمد مقابل ورودی داخل کوچه توقف کرد. آن‌ها را تا صحنه همراهی کردم.

در طول اجرای برنامه مشکلی رخ نداد اما هنگامی که عمو پورنگ تصمیم گرفت که همراه امیرمحمد برای پاسخ به ابراز احساسات تماشاچیان پیاده دور زمین بچرخد، با فاصله‌ای که مزاحم دوربین‌ها نباشم، شروع به دویدن دنبال آن‌ها کردم.

چندین سرباز نیروی انتظامی رو به جمعیت و با فاصله کمی از دیوار فنس ایستاده بودند، اما نگرانی من از آن بابت بود که کسی از داخل جایگاه چیزی را به سوی فرضیایی پرتاب کند، زیرا مطمئن نبودم که گیت‌های ورودی تا چه میزان افراد و وسایل همراه آن‌ها را مورد بازرسی قرار داده‌اند. پس از پایان برنامه با عمو پورنگ و امیرمحمد سوار سرانزا شدیم و به طرف هتل رفتیم. بدین ترتیب روز نخست بدون هیچ اتفاقی سپری شد.

آخرین اجرا

ترتیب اتفاقات روز دوم مانند قبل تکرار شد و این‌بار نیز جمعیت معترض زیادی پشت درهای بسته ورزشگاه ماندند تا کسی خارج از ظرفیت وارد جایگاه نشود.

زمانی که متوجه شدم تبلیغات ناهماهنگ رادیویی، خانواده‌های بیش‌تری را به سوی استادیوم کشانده و حالا آن‌ها باید به خانه‌های خود بازگردند، نگرانی‌هایم بیش‌تر شد. مطمئن بودم که گروهی از آن‌ها با محل ورودی ورزشگاه که داخل کوچه بود آشنایی دارند و به طور قطع آنجا برای رسیدن عمو پورنگ کمین خواهند کرد. با عجله به سمت خروجی پشت صحنه رفتم و حدود 20 نفر را دیدم که با دوربین منتظر ایستاده بودند.

با رسیدن سرانزا، بلافاصله عمو پورنگ و امیرمحمد را به داخل هدایت کردیم. سر و صدای جمعیت گویای این حقیقت بود که فضای حاکم بر فضای استادیوم با روز قبل تفاوت داشت. عمو پورنگ دوباره تصمیم گرفت تا دور زمین بچرخد اما این‌بار از گروه موتورسواران آتش‌نشانی کمک گرفتیم. فرضیایی با یک Honda GOLD WING به دور زمین می‌چرخید و گاهی توقف داشت، اما من هنوز نگران بودم که کسی چیزی به سوی زمین پرتاب کند و بنابراین باز هم به دنبال موتورسیکلت او و امیرمحمد دویدم.

با توجه به این که هیجان بیش‌تر تماشاچیان نسبت به روز قبل از جیغ و فریادهای آن‌ها مشخص بود، تصمیم گرفتم تا لحظه سبک شدن بار جایگاه هنگام خروج تماشاگران، در آنجا بمانم. برنامه ورزشگاه حافظیه با حضور امدادگران و هماهنگی پلیس اجرا می‌شد و دلواپسی‌های من تنها شامل اتفاقات غیرمنتظره‌ای می‌شد که پیشگیری از آن دغدغه اصلی آقاجان‌زاده بود.

اتفاق بد

چند دقیقه پیش از پایان مراسم، متوجه شدم که عده‌ای قصد دارند از نرده‌ها عبور کرده و خودشان را به روی صحنه برسانند. از سوی دیگر داخل کوچه نیز شلوغ‌تر از قبل شده بود. با در نظر گرفتن احتمالات مختلف، پس از پایان برنامه ناگهان امیرمحمد را بغل کردم و همراه فرضیایی به سوی سرانزا دویدیم. امیرمحمد را روی صندلی اتومبیل نشاندم و آن‌ها بلافاصله استادیوم را ترک کردند.

وقتی به روی صحنه بازگشتم، دیدم که مسلم آقاجان‌زاده میکروفون را به دست گرفته و از جمعیت می‌خواهد تا با آرامش جایگاه را ترک کنند و مراقب کودکان همراه خود یا دیگران باشند. در همین لحظه دیدم که چند بچه از بالای فنس آویزان هستند. از آن‌ها خواستم که پایین بروند. یک پسربچه گفت که می‌خواهد نامه‌ای را به سمت عمو پورنگ برساند. من کاغذ را گرفتم و به او قول دادم که آن را در هتل به فرضیایی تحویل می‌دهم.
پسر چندبار تاکید کرد که حتما این کار را انجام دهم. در همین لحظه شنیدم که چند نفر با فریاد نام من را صدا می‌کنند. به عقب برگشتم و دیدم که یکی از خانم‌های گروه روی زمین افتاده است.

یکی از تماشاگران از جایگاه بانوان یک بطری کوچک پر از آب را به سوی استیج پرتاب کرد که پس از برخورد با سر دستیار صحنه، باعث بیهوشی او شده بود. آمبولانس را در بیسیم پیج کردم، اما پاسخی نگرفتم.

آن سوی زمین را نگاه کردم و دیدم که امدادگران مشغول صحبت هستند و کسی بیسیم همراه ندارد. به طرف آن‌ها دویدم و با فریاد گفتم که به کمک‌شان نیاز دارم. پیش از این که خودشان را به من برسانند، پشت فرمان آمبولانس نشستم و پس از سوار شدن امدادگرها وارد زمین چمن شدم و به طرف استیج رفتیم. آسیب‌دیدگی دستیار صحنه جدی نبود، اما اگر آن پرتاب چند دقیقه زودتر رخ می‌داد، به طور قطع یکی از مجری‌ها مورد هدف قرار می‌گرفت.

شب در هتل

در سوئیت، وقایع رخ داده در استادیوم را برای فرضیایی تعریف کردم و نامه پسر بچه را به او دادم. چند ثانیه بعد پس از خواندن متن آن، هر دو متاثر شدیم. پسربچه با قلمی آکنده از احساسات نوشته بود که برای از نزدیک دیدن عمو پورنگ سعی کرده از فنس جایگاه بالا برود اما دست‌هایش زخمی و خون‌آلود شده است و با این که خیلی درد دارد، از این دیدار خیلی خوشحال است. فرضیایی گوشی تلفن کنار تخت را برداشت و با شماره خانه پسر که پایین نامه درج شده بود تماس گرفت و خودش را معرفی کرد. پسر هنوز به خانه برنگشته بود. داریوش بعد از صرف شام بلافاصله به سوئیت بازگشت و دوباره با خانه پسر تماس گرفت و توانست با او صحبت کند.

با آن که چهار سال از آن شب گذشته، اما انتشار خبر کشته شدن کودکان در زنجان خاطره سفر شیراز و زخمی شدن دست پسربچه و ناراحتی عمو پورنگ را برایم زنده کرد.

من در مقامی نیستم که بتوانم به طور مستقیم کسی را به عنوان مقصر این فاجعه انسانی که می‌توانست بسیار گسترده‌تر نیز باشد، معرفی کنم. به طور قطع کارشناسان نیروی انتظامی و دستگاه قضایی کشور با دقت ابعاد و جزئیات این رخداد را بررسی و نسبت به برخورد با مقصران اقدام خواهند کرد. اما این که چه تدابیر و قوانینی برای پیشگیری از وقوع چنین حوادثی لازم است تا پیگیری و عملی شود، نیازمند بهره‌گیری از دانش و تجربه مهندسان مشاور پدافند غیرعامل است.

مسلم آقاجان‌زاده هیچ زمانی برای برنامه‌های عمو پورنگ اقدام به بلیت فروشی نکرد و زمانی که متوجه شد یک سازمان در یکی از شهرهای جنوب کشور برای اجرای داریوش فرضیایی بلیت‌فروشی کرده است، در اعتراض به این اقدام برنامه سفر گروه را لغو کرد.

زمانی که در زنجان یک هزار بلیت بیش‌تر از ظرفیت یک سالن فروخته می‌شود و جان کودکان تنها به خاطر طمع برخی افراد و بی‌تجربگی و شاید نادانی گروهی دیگر به خطر می‌افتد، تنها بازداشت خاطیان کافی نیست و می‌بایست از تکرار آن جلوگیری کنیم. هدف من از بازگویی وقایع شیراز این بود که مسوولان برگزاری مراسم خاله شادونه می‌توانستند از ورود بیش از ظرفیت جمعیت جلوگیری کنند. اما این اتفاق رخ نداد.

امید است که همه مدیران مجموعه‌های ورزشی و فرهنگی و مسوولان استان‌ها اصول «پدافند غیرعامل» را فرا گیرند و آن را در جهت دفاع از جان هموطنان به کار گیرند تا همچنان شاهد وقوع فجایعی نباشیم که هر از گاهی در کشورهای فقیر آفریقایی رخ می‌دهد و ما نیز آن را تمسخر می‌کنیم و می‌خندیم.

منبع : خبر فارسی 

فیلم‌های سینمایی «رویای سینما» به کارگردانی حمید و علی شاه حاتمی و «صدای پای من» به کارگردانی مهرداد خوشبخت به ترتیب در بخش‌های مسابقه نوجوان و کودک پنجاه و دومین جشنواره فیلم کودک و نوجوان زلین به نمایش درمی‌آیند.

فیلم «رویای سینما» در نمایش افتتاحیه بین‌المللی در بخش مسابقه فیلم‌های نوجوان حضور خواهد داشت و فیلم «صدای پای من» که تاکنون جوایزی از جشنواره‌های معتبری از جمله اصفهان، پالرمو و بنگلور دریافت کرده است در بخش مسابقه کودک به نمایش درمی‌آید.

گفتنی است در دوره‌های گذشته این جشنواره، سینمای ایرا ن با فیلم‌هایی چون «مهر مادری» (کمال تبریزی)، «بچه‌های نفت» (ابراهیم فروزش) و «ساکنین سرزمین سکوت» (سامان سالور) برنده جایزه شده است.

پنجاه و دومین جشنواره بین‌المللی فیلم کودک و نوجوان زلین از 7 تا 14 خرداد ماه سال جاری در شهر زلین در جنوب شرقی جمهوری چک برگزار می‌شود.

منبع:سینماپرس

مسلم آقاجان زاده در گفت‌و‌گو با خبرنگار ما، در این زمینه اظهار کرد: نه با خاله شادونه، بلکه با تمام هنرمندان معروفی که به واسطه‌ی بلیت‌فروشی یک جنگ (مراسم)، به ویژه در شهرستان‌ها برگزار می‌کنند، به شدت مخالفم. مقصر اصلی را وزارت ارشاد می‌دانم به این دلیل که بلیط فروشی در یک صورت معنی دارد، و آن اینکه آن اثر یک اثر هنری مثل اجرای موسیقی و تئاتر و نمایش فیلم باشد نه برنام‌ ای که در آن هیچ اثر هنری دیده نمی‌شود.

وی ادامه داد: یک مجری یا هنرمند باید خصوصیاتی داشته باشد که هر کاری را به هر قیمتی انجام ندهد، به این دلیل که نامی از صداوسیما دارد؛ به عنوان مثال باید هماهنگ با صدا و سیما باشد و اگر جایی هم می‌رود که صدا و سیما خبر ندارد اتفاقی صورت نگیرد که نام و عملکرد صدا و سیما زیر سوال برود.

آقاجان زاده با بیان اینکه این اتفاق از اساس اشکال دارد، خاطرنشان کرد: حتما باید اتفاقی صورت می‌گرفت تا عده‌ای به فکر می‌افتادند؛ البته مسؤولان بارها و بارها سفارش کرده‌اند که این حرکت‌ها و خطاها صورت نگیرد و حواسمان بیشتر جمع باشد، با وجود این اتفاق که به تازگی افتاده است، دوباره برخی شهرستان‌ها همین امروز هنرمندان دیگری را به دام این برنامه‌ها انداخته‌اند، تقصیر کار اصلی وزارت ارشاد است که باید جلوی اینگونه قضایا و برنامه‌ها را بگیرد، آیا محتوای این برنامه‌ها چک شده است که قرار است چه برنامه‌ای اجرا شود، چه طور یک برنامه تئاتر، موسیقی و فیلم سینمایی را چندین بار بازبینی می‌کنند؟ وزارت ارشاد کجای این برنامه‌های جنگ را چک می‌کند وقتی محتوایی ندارد و مجوز هم به آن‌ها می‌دهد به ویژه اینکه یک ارزش هنری نیست و ارزش بلیط فروختن ندارد.

وی با اشاره به اینکه هنرمندان نباید تن به این کارها بدهند، خاطرنشان کرد: امیدوارم این حادثه درس عبرتی باشد برای تمام ادارات ارشاد شهرستان‌ها که دیگر اجازه‌ی چنین مجوزهایی را صادر نکنند؛ مردم هنرمندان را دوست دارند اما در شأن آن‌ها نیست که از صداقت و پاکی آن‌ها سوء استفاده شود. هنرمندان نباید خودشان را ارزان بفروشند خیلی بد است که یک بچه برای دیدن هنرمندی بلیط بخرد، این واقعا حرکت زشتی است.

وی با بیان این پرسش که بر چه اساسی وزارت ارشاد مجوز چنین برنامه‌ای را می‌دهد بدون آنکه هیچ اصولی را در نظر بگیرد؟ گفت: چگونه یک شرکت خصوصی برنامه‌ای را به راه می‌اندازد و به دنبال آن این حوادث ناگوار رخ می‌دهد مگر ارشاد آن شهر چه کاره است؟ متاسفانه برای منافع شخصی خودشان این مجوزها را دادند و به خاطر آن‌ها خانواده‌هایی داغدار شده‌اند. به جای هنرمند باید وزارت ارشاد را زیر سوال برد.

مسلم آقاجان‌زاده در پایان خاطرنشان کرد: کجای دنیا این گونه است که در سالنی که هیچ اصول ایمنی ندارد، بدون دکور، بدون موسیقی و بدون نور برنامه اجرا کنی؟ کجای دنیا برای دیدن هنرمندی که حتی جای نشستن و صندلی نداری هزینه بلیط می‌پردازی؟ آیا این در شأن مردم است؟

منبع : ایسنا 

30نماجوان -کنارگیری خاله شادونه به خاطر درگذشت سه کودک در برنامه خود!!

ملیکا زارعی مجری برنامه «باغ شادونه» در پیامی درگذشت سه کودک را در خرمدره‌ تسلیت گفت.

وی همچنین خواستار کنار گیری موقت خود به دلیل شراطی نامناسب روحی از برنامه باغ شادونه شد.

متن پیام تسلیت ملیکا زارعی که به طور اختصاصی در اختیار خبرآنلاین قرار گرفته به شرح زیر است:

«برای کسی که بیش از نیمی از زندگی خویش را در راه خوشنودی و شادی کودکان سرزمینش سپری نموده و روز‌ها و شب‌های خود را جز با عشق کودکان با واژه دیگری نیامیخته، چه فاجعه‌ای سهمگین‌تر از درگذشت ناگهانی سه کودک معصوم و چه خبری دردناک‌تر از این فاجعه تلخ و غمبار بعد از شور و شادی برنامه‌ای است که با حضور من به پایان رسیده.

من به دلیل عدم تخصص در امور مربوط به چگونگی برقراری نظم در ورود و خروج افراد از سالن‌های برگزاری نمایش و جشن، نمی‌دانم چرا و چگونه این اتفاق دردناک هنگام خروج از سالن شهدای خرمدره رخ داد، اما همواره با خود زمزمه می‌کنم‌ ای‌کاش آن هنگام من نیز در سالن حضور داشتم تا با فدا کردن جان خود مانع وقوع این حادثه دلخراش می‌شدم.

و حالا بعد از یک دنیا آه و افسوس، پس از گذشت دو روز از شنیدن خبر درگذشت عزیزان دلم، نگار صالحی، بهاره شادمهر و مهدی مولایی در حالی که نفس در سینه‌ام حبس شده و تلخی این فاجعه دم و بازدم را برایم رنج آور ساخته، بر آن شدم، اشک را جوهر قلم خویش نمایم و با قلبی اندوهناک وقوع این حادثه دلخراش را به خانواده‌های صالحی، شادمهر و مولایی و مردم خوب و محترم شهرستان‌های خرمدره و ابهر و به مردم کشورم که همیشه در این سال‌ها کنار من بوده و عشق به کودکانشان خون را در رگ‌هایم جاری ساخته، تسلیت گفته و در انتها از کودکان و عزیزانم می‌خواهم تا بهبودی احوال روح و جانم اجازه دهند، از همراهی با گروه برنامه‌سازم، معذور باشم.

تصویر معصومانه‌تان برای همیشه در قلبم حک شد.»

عصر پنجشنبه 21 اردیبهشت‌ماه در جشنی که در خرمدره با حضور عوامل برنامه «باغ شادونه» برگزار شد، هنگام خروج بچه‌ها از سالنی که مراسم جشن در آن برگزار می‌شد، به دلیل ازدحام جمعیت سه کودک کشته و هفت نفر مجروح شدند.

منبع: خبرآن لاین

30نماجوان-مرگ یک کودک 7 ساله در برنامه خاله شادونه!

به گزارش باشگاه خبرنگاران ،نوری پور ، فرماندار خرم دره ،با اعلام این خبر در این باره گفت: این حادثه عصر پنج شنبه در سالن 3 هزار نفری شهدای خرم دره رخ داد.

وی با اشاره به اینکه ظرفیت سالن 3 هزار نفر بوده ولی بیش از 4 هزار نفر وارد سالن شده‌اند، تصریح کرد: این سالن 2 در خروجی دارد، که هنگام خروج ازدحام تماشاگران موجب ایجاد حادثه شده است.

نوری پور با بیان اینکه هفت نفر در این حادثه مصدوم شده‌اند ، افزود: در این حادثه یک کودک هفت ساله جان خود را از دست داد و یک نفر هم در کما به سر می‌برد.

وی اضافه کرد: حال چهار نفر از حادثه دیدگان نیز که به بیمارستان اعزام شده اند وخیم گزارش شده است.

نوری پور از بازداشت سه نفر در این حادثه تاکنون خبر داد.

منبع : سینما جوان

 30نماجوان-پایان قبلی نارنجی پوش را بیش‌تر دوست داشتم

محمد جواد جعفرپور بازیگر نوجوان فیلم «نارنجی‌پوش» است. با همه‌ی کم‌سن و سالی‌اش بازیگر خیلی خوبی است و در فیلم‌هایی مثل «به همین سادگی»، «12 روز»، «فقط بیست» و سریال «امروز، فردا» بازی کرده است.

او در روز جهانی کودک (16‌ مهر) به دنیا آمده و تا حالا توانسته دوبار در بیست‌و‌سومین و بیست‌و‌چهارمین دوره‌ی‌ جشنواره‌ی فیلم کودک و نوجوان همدان، پروانه‌ی زرین بهترین بازیگر پسر را به دست بیاورد. با محمدجواد درباره‌ی تجربه‌ی بازی کردن در فیلم «نارنجی‌پوش» و این‌که کار‌کردن با «داریوش مهرجویی» چه‌طور بوده و چه خاطراتی از بازی در این فیلم دارد، گفت‌و‌گو می‌کنیم.

فکر می‌کنی «نارنجی‌پوش» با پیام‌های زیست‌محیطی‌اش بتواند تأثیر اجتماعی داشته باشد؟ نوجوان‌ها به پیام‌های فیلم توجه می‌کنند؟

به نظر من این فیلم به تنهایی نمی‌تواند روی جامعه‌ به‌صورت کلی تأثیر بگذارد. باید فیلم‌های زیادی ساخته شوند و کسانی مثل آقای مهرجویی هم زحمت بکشند و تلاش کنند فیلم‌های دیگری در این مورد بسازند. البته اگر قرار است این نوع فیلم‌ها برای نوجوان‌ها ساخته شود، باید مناسب سنشان باشد تا آن‌ها به پیام‌های فیلم توجه کنند.

پایان قبلی فیلم را که همه‌ی مردم شهر از جمله شهردار شهر، جارو به دست می‌گیرند تا شهر را تمیز کنند دوست داشتی یا این پایانی که به خاطر مشکلات فنی و خوب نشدن سکانس پایانی اتفاق افتاده؟

پایان قبلی را بیش‌تر دوست داشتم.

چرا؟

چون به هر حال پایان اصلی فیلم بود و در فیلم‌نامه، فیلم آن‌شکلی تمام می‌شد.

کارکردن با کارگردانی با تجربه مثل «داریوش مهرجویی» چه حس و حالی دارد؟

آقای مهرجویی یکی از بهترین کارگردان‌های ایران هستند و هر ثانیه کارکردن با ایشان به من کلی نکته یاد می‌داد. امیدوارم باز هم فرصتی پیش بیاید تا در فیلم‌های آقای مهرجویی بازی کنم.

تجربه‌ی بازی در مقابل «حامد بهداد» چه‌شکلی بود؟

آقای بهداد یکی از استادان خوب بازیگری هستند و طرفدارهای زیادی هم دارند. قبلاً قرار بود در یک فیلم دیگر هم با ایشان هم‌بازی بشوم که متأسفانه نشد.

حامد بهداد خیلی به من کمک می‌کرد. در یکی از سکانس‌ها که قرار بود با هم آواز بخوانیم، ترانه‌ای را که من گفته بودم اصلاح کرد و با هم آن را خواندیم.

یعنی خودت ترانه گفتی بودی؟

نه، در واقع ترانه‌ی یکی از خواننده‌ها بود و من تغییرش دادم که آن را دو نفری با آقای بهداد اجرا کنیم. بعد هم حامد بهداد آهنگ من را اصلاح کرد.

چه خاطره‌ی خوبی از فیلم «نارنجی‌پوش» برایت باقی مانده؟

این‌که با حامد بهداد زمین را جارو می‌کردیم، خیلی بامزه بود.

اگر یک روز پدر خودت هم مثل شخصیت «حامد آبان» تصمیم بگیرد که رفتگر شود و شهر را تمیز کند، کمکش می‌کنی؟

بله، صد در صد! حتی اگر پدرم هم این تصمیم را نگیرد، شاید خودم چنین کاری بکنم و بچه‌هایم را هم با خودم همراه کنم! به نظرم خیلی خوب است که ما نه تنها خیابان‌های شهرمان که روح و روان زندگی خودمان را هم تمیز کنیم.

خیلی از هم‌سن و سال‌های تو دوست دارند الان جای تو باشند؟ با تجربه‌ای که تو داری، به نظرت آن‌ها باید چه کار کنند؟

کسانی که سینما را دوست دارند باید تلاش کنند. نه‌تنها سینما، بلکه برای هر هدف بزرگ دیگری هم باید تلاش کنند تا به آرزوهایشان برسند.

منبع:همشهری-باشگاه خبرنگاران جوان

ضمن عذر خواهی از دوستان سینماجوانی و طرفداران این دو هنرمند عزیز فیلم این برنامه به دلیل مشکلاتی در سایت قرار نگرفته بود که هم اکنون آماده دانلود میباشد .

ترلان پروانه و پریا مردانیان حرفهای زیادی در مورد فیلم پیشونی سفید زدند.

پریا مردانیان در این فیلم در نقش خال خالی و ترلان پروانه در نقش پیشونی سفید به ایفای نقش پرداخته اند.

شنیدن علایق ترلان پروانه و پریا مردانیان در این مصاحبه خالی از لطف نیست.

دانلود مصاحبه ترلان پروانه و پریا مردانیان

منبع:سینماجوان

30نماجوان-اولین فیلم ارسلان قاسمی

ارسلان قاسمی در حال فیلمبرداری اولین تله فیلمش

در ادامه عکس هایی از ساخت فیلم نیمه بلند به کارگردانی ارسلان قاسمی 

ساخت فیلم نیمه بلند به کارگردانی ارسلان قاسمی  زیر نظر واحد  نخبگان سینمایی فجر
اخبار تکمیلی در روز های آتی

منبع:سینماجوان

گروه فیتیله ای ها با برنامه های شاد و پرانرژی شان در چند سال گذشته محبوبیت زیادی میان بینندگان تلویزیون پیدا کرده اند. می توان گفت در بین ده ها گروه تلویزیونی که با انبوهی عروسک سخنگو و سرود و نمایش و کارتون، سودای جذب مخاطبان خردسال را دارند فیتیله ای ها موفق ترین بوده اند؛

البته اگر حساب کلاه قرمزی و پسرخاله را جدا کنیم و شخصیت های جورواجور برنامه «تن تن کارتون» را هم مخصوص بینندگان تهرانی بدانیم.

● وقتی رویاها واقعیت دارند

گروه فیتیله ای ها با برنامه های شاد و پرانرژی شان در چند سال گذشته محبوبیت زیادی میان بینندگان تلویزیون پیدا کرده اند. می توان گفت در بین ده ها گروه تلویزیونی که با انبوهی عروسک سخنگو و سرود و نمایش و کارتون، سودای جذب مخاطبان خردسال را دارند فیتیله ای ها موفق ترین بوده اند؛ البته اگر حساب کلاه قرمزی و پسرخاله را جدا کنیم و شخصیت های جورواجور برنامه «تن تن کارتون» را هم مخصوص بینندگان تهرانی بدانیم.

در عرصه برنامه های کودکانه و مسیر تبدیل آنان به فیلم سینمایی، الگوی ساده و مشخصی در سال های اخیر وجود داشته که فیلم «فیتیله و ماه پیشونی» هم براساس همین الگو امکان ساخت و اکران عمومی پیدا کرده است. این که یک یا چند شخصیت در برنامه ای تلویزیونی مطرح می شوند و وقتی محبوبیت شان به درجه ای رسید که بتوان احتمال داد مردم برای دیدنشان روی پرده سینما هم حاضرند پول بپردازند، از قاب شیشه ای تلویزیون خارج می شوند و بر پرده نقره ای سینما جولان می دهند. این الگو به همین شکل درباره خاله قورباغه و کلاه قرمزی و پسرخاله و چند عروسک و کاراکتر کودکانه دیگر اجرا شده و حالا هم حضور فیتیله ای ها در یک فیلم سینمایی نشان دهنده همین تحلیل است. سازندگان فیلم به این نتیجه رسیده اند که محبوبیت بالای برنامه آنها در تلویزیون می تواند تضمینی برای فروش بالای فیلمشان باشد. به همین دلیل سعی کرده اند هسته اصلی مجموعه برنامه های فیتیله را در فیلم هم قرار دهند و مبنا را بر صحنه های موزیکال، تیپ سازی و شوخی های کودکانه بگذارند.

تا اینجا ایرادی به تحلیل سازندگان فیتیله و ماه پیشونی وارد نیست، اما ضعف فیلم از آنجا شروع می شود که عموهای فیتیله ای را از استودیو و صحنه ثابتشان بیرون می آورند، اما نمی توانند سایر عناصر برنامه را هم مثل خود عموهای فیتیله ای به فیلم منتقل کنند. نباید فراموش کرد بخش مهمی از موفقیت برنامه های گروه فیتیله مدیون حضور پرانرژی و پرسروصدای مجید قناد در قالب مجری بوده که طبیعتا نمی توان او را در قالب داستان یک فیلم سینمایی جای داد و برای مجری و هماهنگ کننده گروه جا باز کرد. به این ترتیب عملا ساختار برنامه تلویزیونی به درد استفاده در فیلم سینمایی نمی خورد و تنها خود عموهای فیتیله ای یعنی ۳ بازیگر اصلی برنامه می توانستند در یک داستان واحد و منسجم جای داده شوند.

از سوی دیگر، شیوه اجرای فیتیله ای ها در نمایش های کوتاه تلویزیونی بیشتر متکی به روش های تئاتر مدرسه ای است و بدون گریم یا دکور آنچنانی، فقط با امکانات و ابزارهای ساده ای که در دسترس است، پیش می رود. مخاطبان این گونه نمایش ها قرار نیست شخصیت ها یا کارها و حرف هایشان را باور کنند و با آنها درگیر شوند، بلکه از ابتدا پذیرفته اند کل ماجرا نمایشی بامزه است که برای سرگرم کردنشان ساخته و اجرا می شود. در صورتی که در فیلم سینمایی قصه گو، شرط اول این است که مخاطبان بتوانند شخصیت ها و ماجراهای فیلم را باور کنند و با آنها درگیر شوند. طبیعی است الگوی همیشگی برنامه فیتیله در قالب یک فیلم سینمایی جا نمی افتد. به همین دلیل مخاطبان خردسال این برنامه که عادت کرده اند آیتم های ساختگی آنان را با فرض نمایشی بودن ببینند و باور نکنند، دچار تعارضی اساسی می شوند؛ این که در فیلم از آنها خواسته می شود ماجراهای ۳ شخصیت اصلی را باور کنند و با داستانشان همراه شوند.

داستان فیتیله و ماه پیشونی براساس یک ساختار ساده و کلیشه ای شکل گرفته و مایه های فانتزی اش هم از روابط بین شخصیت های مثبت (که دوستدار کودکان هستند) و شخصیت های منفی (که رئیس شان بسیار بدجنس و بدخواه کودکان است) شکل می گیرد. در جای جای فیلم هم بزنگاه هایی در نظر گرفته شده که قطعه های موزیکال گنجانده شود. با این تفاوت که این بار بستر دراماتیک لازم برای آوازهای کودکانه و قطعات موزیک فراهم شده و حضور در سرزمین رویایی ماه پیشونی، فضای گریز به این نوع صحنه ها را ایجاد می کند. سراسر فیلم ماجرای کشمکش فیتیله ای ها با یک بدمن خبیث (با بازی احمد نجفی) است و تلاش آنها برای به هم زدن نقشه های او و نجات دادن ماه پیشونی قصه. اشاره ظریف فیلم به این که شخصیت اصلی، لبخندش را گم کرده و اگر بتواند بخندد طلسم دیو باطل می شود، نه تنها از لحاظ وفاداری به الگوهای فانتزی کودکانه موفق است، بلکه اشاره غیرمستقیم اما تأثیرگذاری است که اهمیت شادی و خوشحالی را به کودکان تذکر می دهد و آنان را به خندیدن و شاد بودن دعوت می کند. فضای رنگارنگ و شاد فیلم هم تأکیدی برهمین نکته است و البته باید در نظر گرفت اساسا کودکان به این دلیل فیتیله ای ها را دوست دارند که برنامه تلویزیونی شان سرشار از شادی و بی خیالی و حتی خل بازی است. در دنیای آنها هیچ مفهوم جدی و خشکی وجود ندارد و حتی وقتی می خواهند نکته ای اخلاقی را آموزش بدهند، این کار را از طریق نصیحت مستقیم نمی گویند. در فیلم هم با این که مایه هایی مثل کمک به بهزیستی و … خیلی رو و مستقیم عرضه می شود، اما در کل نمی توان فیتیله و ماه پیشونی را فیلمی نصیحت گو و اخلاقی قلمداد کرد.

شاید اگر مکث بیش از اندازه فیلم روی صحنه های مربوط به شخصیت های منفی نبود و اگر از تعداد صحنه های آواز و موسیقی کاسته می شد، ریتم و انسجام فیلم بالا می رفت. درست است که کودکان دوستدار فیتیله برای دیدن همین صحنه های موزیکال و فانتزی به سینما می روند، اما تعدد این صحنه ها و طولانی شدنشان به ریتم ضربه می زند و تمرکز مخاطب را کم می کند. با توجه به این که مخاطبان خردسال (که طیف اصلی مخاطبان فیتیله و ماه پیشونی را تشکیل می دهند) اساسا در تعقیب داستان و تمرکز روی اجزای آن چندان قوی نیستند، بسیار مهم است که سر و ته قصه را گم نکنند و داستان آنقدر روان تعریف شود که فهم جزئیاتش برای کودکان سخت نباشد.

نقطه مقابل این موضوع، آسان گیری و دست کم گرفتن مخاطب است. در فیتیله و ماه پیشونی شخصیت های رنگارنگ زیادی وجود دارند و بخصوص اضافه شدن شخصیت های زن باعث شده فضای متنوع تری نسبت به برنامه های تلویزیونی این گروه ایجاد شود. اما آیا تک تک این شخصیت ها در پیشبرد فیلمنامه تاثیر مهمی دارند؟ آیا حضور این همه شخصیت جز تنوع بخشیدن به فضای بصری فیلم، کمک دیگری هم می کند؟ مساله این است که خیلی از گره های فیلمنامه سریع می شوند تا به اصل قضیه که شادی و موسیقی و حرکت های ۳ بازیگر اصلی است لطمه نخورد. طلسم قصه با یک آواز و چند بخش نمایشی کوتاه شکسته می شود و ماه پیشونی که مدت ها اسیر زندان سکوت بود، خیلی ساده به زندگی باز می گردد. اگر این یک برنامه ساده تلویزیونی بود چنین نوع روایتی اشکالی نداشت، چون در آنجا بنابر باورپذیری و تحت تأثیر قرار دادن مخاطبان خردسال نیست. اما در فیلم ماجرا فرق می کند. اگر روابط شخصیت ها و گره افکنی های داستان بخوبی شکل نگیرد، کل فیلم به کشکولی از طنز و آواز و حرکت و موسیقی تبدیل می شود، بدون آن که مسیر مشخصی را طی کند یا به سرانجام تأثیرگذاری برسد.

فیلم از لحظه های بامزه و اشاره های جالب خالی نیست. اصراری که فیتیله و ماه پیشونی برای باوراندن رویا دارد شبیه شیوه ای است که کمپانی های بزرگ هالیوود در زمینه سرگرمی سازی به کار می گیرند. یعنی سعی می کنند به کودکان یاد بدهند رویاها و افسانه ها واقعی هستند و باید دنیای قصه را جدی گرفت. در فیتیله و ماه پیشونی هم فیتیله ای ها باور دارند که ماه پیشونی فقط یک شخصیت افسانه ای نیست و واقعیت دارد. در پایان هم معلوم می شود حق با آنها بوده است و رویاها واقعیت دارند.

منبع:جام جم